TRANSPORT TOWN

Train.

I grab onto a pole as the (naturally overfull) train starts inching closer to the city. The smell of stale smoke and listless conversation seeps through the scarf wrapped over my mouth. A craned neck and quick step usually secures a seat but today there’s no space for stretching and two stepping and I am stuck with my ass in the hands of the kind sir behind me and my nose in the unwashed hair of a high school teen. Merry Christmas.

I shift my leg to supply blood to my toes and read some French text messages of the passenger to my left. Why did I ever give up my French? Fait is faire is to do. Ok, so she is going to do something. Maybe she’s planning a heist. Kidnap the president (sighs of relief). Next station. Some security guards consumed in conversation walk past looking very security-like in their orange vests.

The doors close and I say a silent prayer for my handful of extra height, stretching over a small man in tweed, I seat myself between miss big boots and missus Sunday buffet. Then cursing my ridiculous height, I squeeze my knees to my chin and stop the blood flow to my legs completely.

A wave of pungent garlic breath hits my unassuming nostrils like pots and pans clanging together in disharmony, as the missus turns to her still-sleeping friend and starts sharing about her baby boy – who is probably prince doughnuts, still in his ‘matrix’ jersey from ‘05 – and his BIG birthday (literal referral?). Her face animated as she describes her self-designed dress in red with naughty sparkly bits and litres of lace. She probably had garlic bread stuffed with garlic bread for supper.

There are light chuckles and girly giggles as the ladies exchange some detail reserved only for cake and coffee dates while Madame pouty lips in the corner, with the life-time supply of lip gloss, pouts in the direction of a young man in a neat suit, a clerk at a massive law-firm, at least that’s what I imagine he does.

More people push in and pour into the aisles at the next station when ‘whack!’ Clerk-boy lost control of his briefcase, given to him by his dying rich grandfather, and took a swing at my head. Now he is a toilet scrubber, in my mind. Too early for words and afraid of last night’s supper repeating on his breath, he mumbles an apology and looks at the train door with crimson creeping in his neck.

I revert my superpower and stare, more like ‘pretend to’, out of the not-so-transparent train window, deep in thought about Dr. Medicine man and the patients for penis enlargements. I wonder if the man in tweed ever thought of seeing a doctor. He is incredibly short.

My toes feel like they belong to the sleeping man across the aisle. It’s raining now and I have forgotten my umbrella on the dining room table.

1924806_10152254371657886_9196891922854055691_n

Advertisements

THE RELIEF OF RELEASE

go.TO “LET GO” TAKES LOVE

by author unknown

To “let go” does not mean to stop caring,
it means I can’t do it for someone else.

To “let go” is not to cut myself off,
it is the realisation I can’t control another.

To “let go” is not to enable,
but to allow learning from natural consequences.

To “let go” is to admit powerlessness,
which means that the outcome is not in my hands.

To “let go” is not to try to change or blame another,
it is to make the most of myself.

To “let go” is not to care for,
but to care about.

To “let go” is not to fix,
but to be supportive.

To “let go” is not to judge,
but to allow another to be a human being.

To “let go” is not to be in the middle, arranging the outcomes,
but to allow others to affect their own destinies,

To “let go” is not to be protective,
but to permit another to face reality.

To “let go” is not to deny,
but to accept.

To “let go” is not to nag, scold, or argue,
but to search out my own shortcomings and to correct them.

To “let go” is not to adjust everything to my desires,
but to take every day as it comes, and to cherish myself in it.

To “let go” is not to criticize and regulate anybody,
but to try to become what I dream I can be.

To “let go” is not to regret the past,
but to grow and live for the future.

To “let go” is to fear less and love more.

batter bake-off

My challenging(ly) talented parents argued over who has the best hake batter recipe. My mother swears by the recipe of her mother, as she does with all her recipes. But my jack-in-a-box pops prefers his own intuition with a pinch of nostalgia.

Of course he also credits the wisdom of his mother but when the pot boils down to a reduction, she can only get credit in the wisps of nostalgia that linger in your nose and tickle your palate.

So thanks to my competitive nature I so furiously received wrapped in a box of genes, I challenged them to a batter bake off.

and they're off
and they’re off
2
ma vs pa
3
some spying on the opposition
4
so I made a salad
5
dipped and dunked
6
it looks all the same to me
7
I just had calamari instead

Yesterday, today, forever

Ek mis julle vandag.

Die reuk van koel sement plaveisel, braaivleis, songebakte gras en n staysoft handdoek vol somerson.

Ons eet Griekse melktert met ons ingelegde swembad kloor hande.

Waatlemoen drup by ons bene af en los taai strepe bespikkel met pitte.

en agter in die hoek staan die yesterday-today-tomorrow.

Ek noem dit sommer die yesterday-today-forever.

KALAHARI tan

Dis altyd ´n geskarrel as daar gepak word.

Ons is oppad Kalahari toe. N jag uitstappie maar vir my sommer net n uitstappie aangesien die idee van bok karkasse rondsleep in sand my nie aanstaan nie.

Humeure, skoene en tandeborsels vlieg oor en weer tussen vertrekke en in die gang af, by die voordeur uit, tot in die bure se voortuin, terwyl die ketel kook vir fles koffie en blou gekookte eiers ongeduldig in die warm water hop. Uiteindelik. Die kar is gelaai, ek trek my belt styf, strek my kuite en klim in die kar.

Ek en Sandra, sit langbeen op die stoep terwyl ons bak in die geselligheid van die rooi Kalahari duine en sluk aan ons wyn toe die horison  aan die beweeg gaan met brullende bakkies wat warm stof in die lug rond gooi. En die trop jagters het gearriveer.

As jy jou voorstel aan hoe n groep jagters moet lyk, dan ruik jy hulle sommer voor jy hulle sien, maar my verbasing het sommer langs my kom sit op die stoep toe daar 2 petite poppies saam met die trop uit die massiewe voertuie hop.

Al wat hulle kom jag is son en suurstof.

So maer dat jy hulle deur hulle oorgroot  diamant ringe kan trek, word die ‘hand sani’ en vuil kyke rondgewaai soos Triomf se wasgoed in die wind.

Eweskielik bewus van die geselskap, trek my bene hulleself onder die gawe proporsies van my lyf in en Sandra hier langs my gee die konsentrasie kamp beentjies (met been hare lyk dit seker soos hakkies draad) net n lui loer oor haar donkerbril en ons vat nog n sluk.

Dit was nie lank nie toe sit die matchsticks met mascara langs ons en bak in die skroeiend son, wyn in hand, kuier ons toe n bok uit n duin uit. Ek sit en gorrel nog n lag en sluk wyn toe ek verras is met n strip show sonder enige show want die potlood poppies het voor my gestaan in hulle Victoria Secret frills en pinks.

‘Kom, trek uit ons gaan tan‘.

Ek verstik aan my lag en wyn en lyk toe soos n waterballon vol gaatjies soos ligaamlik en alcoholiese vloeistof oor my gesig stroom. Lyk my hulle het nog nie genoeg met die son gesosialiseer nie en vat nou maar die kans in hulle pênties en bras terwyl die manne in die duine doenig is. Een was braaf genoeg om haar agterstewe vir die son te wys en slinger haar frille na eenkant.

Hulle kon die skreeunde ‘nee’ op my gesig sien, so ek was veilig gelos op my stoel eiland in my klere.

Maar net daar besluit die jagters om n terugkeur te maak na kos en (nog) drank in n bakkie vol bloed en brandewyn dorstige manne, wat aangevoer word deur n gevaarlike kombinasie van drank en sweet walms, gelaai met bekke vol Bok van Blerk en n vrag bokke met enkele kopskote.

Die wederkoms? Naby. Dit was gille en jille, meisies wat skarrel na rompies in n storm van stof, grypend hande, barbare en bokke.

Ek skop die pêntie in die sand in en gooi toe nog n glas wyn.

Laura se stories.

‘Vertel my n storie van mense wat snaaks praat en mank stap.

Mense wat te hard lag en die vreemdste goed se.

Vertel my van jou lewe en jou travels en die keer toe jy nie kon slaap nie.

Ek mis daai stories. Ek mis daai mense.

Die lam lag en vreemd praat.

Ek hoop jou storie is nog opwinded?

Ek hoop jou storie hou jou nie wakker in die aand nie.’

_Laura Swart

probablypegasus.com

Mabel in die maanskyn

Tante Doris was n weduwee en een van daai tantes met tande wat jou ouma se wit geseepde vadoeke sal laat proes, lippe op n plooi getrek het sy en haar borsspeld jou altyd uit die hoogte besigtig.  Uit die fyn vrou se binneste het gekom n besondere stem van ballonne wat mekaar verkeerd opvryf, Sy was a musiek en sang juffrou en ook my ma se ma se niggie se dogter. Geselligheid was vriendelik verplig. Tante Doris het so manier gehad om jou van agter te betrap vir n rugvryfie en met n bol in jou broek. Al proe jy haar wolk hoes soet parfuum wat jou neus laat jeuk en ore laat sing en haar oorbeskermend toevou, was dit te laat. Dis n klap, gryp, hoes en poep. Jy het vir dae met n blou benerige hand merk tussen jou vlerkies geloop

Elke Sondag middag het ons uitgery plaas toe na kerk vir koek en tee en n rugvryfie. dit was eers n gesmeek en gesoebat gevolg deur lang geoefende krokodil trane en dan dikbek opgeprop in die stasiewa. ek hou van plase, en hoenders en boere, en wingerd, en skape en tamaties, maar al wat jy op die plaaswerf kon kry, was grease en suurstof. die honde was so maer, jy moes alle stokkies en takke mistrap vir die geval dat dit dalk Stoffel, ou Nella of Brutus was.

In die voorhuis was die grootmense bedien met rooibos tee en yskas tert in die fynste teekoppies en pierings, wat jy kon gebruik vir n bed lampie, en dit was versigtig versier met goue krulle en linte al in die rondte. Dit het my altyd laat dink aan my dolfyn hangertjie wat ek een jaar vir kersfees gekry het. Ons mag nooit gevat het nie, net gekyk het. Die lot met wat ons tevrede moes wees was die blou plastiek bekers wat jou tande wil laat borsel sodra jy drink, gevul met rooi Jannie verjaar koeldrank wat jou mond laat lyk asof jy n bloed suier is.

Al kind wat in die voorhuis kon sit en yskastert eet was tante Doris se dik dowwe dogter Mabel. Sy was ook geseend met die musikale en het altyd met n klein viooltjie rondgeloop wat gelyk het asof die moesie belaaide trol onder die brug n queen victoria koek vurkie vashou. Sy was so wit soos die maan se boude met moesies met n bril so dik jy kon dit maklik verwar as n paar spice girl skoene. Wanneer Mabel beweeg het kon jy die aarde hoor kreun en sug. Ek is waarlik verbaas sy het nog nie een van die honde plat getrap nie.

Daar het n dag gekom wat ons besluit het om skelm in te sluip by die voorhuis vir n proeseltjie yskas tert en kriesel grootmens geselskap. Ek het myself ingewurm gekry tussen n swaar fluweel Victoriaanse stoel en die glaskas vol porselein poppies en kaggel kakkies. Die posisie was albei gevaarlik maar soet. Ek was ver van die deur maar naby aan die tert. Elke keer as die grootmense n laggie of proesie gegee het was my hand in die tert. Dit was nogal lekker. Ongelooflik soet met stukke goed wat ek dink voorheen pynappel kon gewees het, my maag het geskree die oomblik toe my hand in die tert land. Geen wonder die toilet kry sulke goeie geselskap elke middag nie.

Dit was na n paar rondtes van politiek en grootmens praatjies wat Tante Doris vir die dik Mabel en haar klein viooltjie in kollig in gevryf het. Ek kon nie besluit wat was meer hartseer tussen die mooi musiek of die reus wat lyk of sy haar tande met n stoelpoot skoon maak nie. Ek sien toe haar rok wat suutjies in haar pantie vas geknyp was tussen twee berge van jare se yskas tert en plaasbrood. Die lag het my so skielik oorval, voor ek my weer kon kry was my gesteelde tert deur my neus en my elmboog deur die glas kas. Die Mabel het paniekerig amper die ou viooltjie heeltemal in gesluk en tante Doris het haar tee oorhaarself gegooi terwyl sy en haar borspeld gesnak het na lug vir n beskaafde gilletjie. Ek kon sien my ma moes mooi pose hou of anders is almal van die plaas af verbied.

Ek was toe nooit genooi vir tee en tert in die voorhuis nie. Hulle het weg getrek voor my mondig wording so ek was gelukkig in die buitelug met ketties in die bloekom woud en het met lang lenige bene op die gras baljaar tussen springkane en vliee.